روز ملي پارالمپيك و روز جهاني نابينايان(عصاي سفيد)
نویسنده خبر : مدیر سایت    
چهار شنبه 23 مهر 1399      تعداد بازدید: 106     زبان : فارسی     چاپ    
تاریخ درج خبر : 23/7/1399

استفاده از عصا به عنوان وسیله کمکی در رفت و آمد نابینایان از قرن‌ها پیش متداول بوده است، ولی استفاده از عصای سفید به شکل امروزی و به عنوان نمادی برای شناخت نابینایان به بعد از جنگ جهانی اول برمی‌گردد.


روز ملي پارالمپيك و روز جهاني نابينايان(عصاي سفيد)
 استفاده از عصا به عنوان وسیله کمکی در رفت و آمد نابینایان از قرن‌ها پیش متداول بوده است، ولی استفاده از عصای سفید به شکل امروزی و به عنوان نمادی برای شناخت نابینایان به بعد از جنگ جهانی اول برمی‌گردد.

 در سال 1921 میلادی یک عکاس اهل شهر بریستول کشور انگلستان با نام جیمز بیگز که در اثر یک سانحه بینایی خود را از دست داد، برای در امان بودن از خطر وسائل نقلیه که در خیابان‌های اطراف محل زندگی وی در حال رفت و آمد بودند، ابتکار استفاده از عصا به رنگ سفید را که به راحتی برای همگان قابل دید باشد را بکار برد.پس از آن دو تن از برجسته‌ترین محققین‌ آمریکایی به نام‌های دکتر ناول‌ پری، ریاضیدان و دکتر جاکوپس تن ‌بروک، حقوقدان توانستند قانونی‌ را در پانزدهمین روز از ماه اکتبر به عنوان قانون عصای سفید به تصویب برسانند و این روز را به عنوان روز جهانی نابینایان نامگذاری کنند. در این قانون کلیه حقوق اجتماعی فرد نابینا به عنوان عضوی از یک جامعه متمدن انعکاس یافته است.نابینایان حق استفاده از کلیه امکانات رفاهی معمول در جامعه را دارند. آنان حق دارند از پیاده روها، خیابان‌ها، بزرگراه‌ها و وسایل حمل و نقل همگانی مانند هواپیما، قطار، اتوبوس، اتومبیل، کشتی، هتل، اماکن عمومی، مراکز تفریحی و مذهبی استفاده کنند. اگر در بعضی اوقات، محدودیتی برای استفاده از این تسهیلات و اماکن وجود داشته باشد باید فراگیر همه افراد جامعه باشد و اگر شخص یا سازمانی فقط برای نابینایان در استفاده از تسهیلات همگانی، محدودیت ایجاد کند یا حقوق نابینایان عاقل و بالغ را نادیده بگیرد، مجرم شناخته می‌شود.

رانندگان وسایل نقلیه موظف به مراعات کامل نابینایانی که هنگام عبور و مرور از عصای سفید استفاده می‌کنند، هستند.

دولت موظف است که نابینایان را به مشارکت در امور دولتی تشویق کند تا آنان به کار مشغول شوند.مسئولان دولتی همه ساله باید روز 15 اکتبر را به عنوان بزرگداشت نابینایان و قانون عصای سفید، به نحوی شایسته ارج نهند و از مردم بخواهند که رفتار معقولانه‌ای با نابینایان داشته باشند و گام‌های صمیمانه و موثری برای آنان بردارند.

 لوئی بریل

لوئی بریل در سال 1809 در فرانسه متولد شد. وی در اوایل کودکی یعنی در سن 3 سالگی بینایی خود را از دست داد. در سال 1818 به همراه دوستان خود موسسه ملی نابینایان جوان پاریس را در این شهر دائر کرد.در همین زمان بود که بریل بواسطه توانایی‌هایش در موسیقی و علم مشهور شد و یکی از بهترین نوازندگان ویولون و ارگ در پاریس شد. بریل در سال 1826 شروع به آموزش نابینایان کرد.امروزه شهرت بریل به خاطر ابداع سیستم خط برجسته وی می‌باشد که در آن زمان در پیام‌های رمزی ارتش بکار گرفته می‌شد. سیستم بریل یا خط برجسته شامل نقاط برجسته با اشکال منظم روی مقوای نازک می‌باشد که نابینایان از طریق لمس آن قادر به درک عبارات و خواندن خواهند بود. این روش تا به امروز با موفقیت همراه بوده و در بسیاری از کشورهای جهان استفاده می‌شود.

 

ایران سفید

ایران سفید، عنوان اولین روزنامه ویژه نابینایان به خط بریل در ایران و خاورمیانه است که تحت پوشش خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کند.
نکاتی درباره نابینایان و عصای سفید:

• بهتر است قبل از انجام هر کمکی نظر فرد نابینا را در مورد کمک به او جویا شوید.

 • در صورت کمک و راهنمایی در راه رفتن؛ اجازه دهید فرد نابینا بازوی شما را بگیرد و از هل دادن و گرفتن او خودداری کنید.
• هنگامی که با فرد نابینا روبرو می‌شوید خود را به او معرفی کرده و به هنگام ترک محل به او بگویید که محل را ترک می‌کنید.
• مستقیماً با خود فرد نابینا حرف بزنید و برای صحبت با آنها شخص دیگری را واسطه قرار ندهید. چرا که آنها قادر هستند بخوبی مفهوم کلام شما را درک کرده و پاسخ دهند.
• هیچگاه با فرد نابینا بلند صحبت نکنید. چرا که آنها دارای حس شنوایی قوی هستند.
• به جای نابینا به نگاه کردن بپردازید و محیط اطرافش را برای او شرح دهید تا او نیز بتواند با محیط ارتباطی سازنده برقرار کند.
• بخاطر ضعف آنها در بینایی از اشتباهاتشان چشم پوشی نکرده و به آنها فرصت دهید تا اشتباه خود را جبران نمایند.
• اتومبیل ها موظفند با مشاهده نابینایی که با عصای سفید در حال عبور از عرض خیابان است توقف کنند. نابینایان نیز البته می دانند که نباید از هر جایی عبور کنند.
• هنگامی که نابینایی از شما نشانی می پرسد به جای این که به او بگویید به راست یا به چپ بپیچد، بگویید به سمت دست عصای سفید یا سمتی که عصا ندارید. چون وقتی از مقابل صحبت می کنید جهت متفاوت است. معیار در جهت دهی باید دستی باشد که عصا در اختیار دارد.
• نابینایان از ارتفاع کم علمک های گاز می نالند و چون ناگزیرند از کنار دیوار حرکت کنند امکان اصابت سر آنان با علمک های گاز بیش از دیگران است. جا دارد شرکت ملی گاز ایران نیز این موضوع را رعایت کند.
• یکی از رفتارهایی که نابینایان را بسیار می آزارد کمک کردن مادی و مالی به فرد نابیناست. بارها از زبان نابینایان شنیده ایم که از این کار به شدت رنجیده شده اند. ممکن است نابینایی بدون یاری اعضای خانواده لباس پوشیده و به بیرون آمده باشد و جامه او به هر دلیل مرتب نباشد. نباید تصور شود که او متکدی (گدا) ست و دست در جیب کنیم و پولی به او بدهیم. همان گونه که افراد صاحب بینایی ممکن است دست به تکدی گری بزنند در میان گدایان هم نابینایانی وجود دارند که راست یا دروغ، نابینا هستند. نه هر گدایی نابیناست و نه هر نابینایی گدا.
• از عادات رفتاری برخی شهروندان این است که در اعتراض به دقتی یا بی مبالاتی راننده یا عابر این عبارت را بر زبان می آورند: «مگر کوری؟» حال آن که نابینایان بسیاری با دقت و نظم کارهای خود را انجام می دهند و این تعبیر چنانچه به گوش نابینایی برسد او را سخت می رنجاند.
• یک نابینا فقط نابیناست. حتی درباره دیدنی ها می توان با او صحبت کرد.چه رسد به شنیدنی ها و موسیقی که تبحر بیشتری درباره آنها دارد. نوع رفتار برخی اما با نابینایان به گونه ای است که انگار با معلول ذهنی و فردی کم هوش طرف هستند. حال آن که باید بدانیم نابینا فقط نابیناست و دلیلی ندارد هنگام گفت وگو با او مانند یک کودک صحبت کنیم یا تصور کنیم قادر به برقراری ارتباط نیست.
• برخی از مردم در مواجهه با معلولان و در مورد خاص این گفتار ،نابینایان در پی ریشه یابی خطا یا گناهی هستند که به معلولیت یا نابینایی انجامیده است. یادمان باشد هر یک از ما و در همه لحظات در معرض خطراتی از این دست هستیم. یک سانحه، یک اتفاق پیش بینی نشده، یک بیماری و ده ها علت دیگر می تواند – خدای ناخواسته- ما را نیز به همان وضعیت مبتلا کند. خداوند هیچ کس را با آسیب به دیگری مجازات نمی کند. چنین تصوراتی هرگز نباید به ذهن ما خطور کند.
 • پیشتر نابینایان می توانستند از طریق یک شبکه رادیویی برنامه های تلویزیون را گوش کنند. حق نابینایان است که بتوانند با برنامه های تلویزیونی ارتباط برقرار کنند. خود ما هم بیشتر برنامه ها را می شنویم تا ببینیم. اگر مانند گذشته یکی از شبکه های رادیویی اقدام به پخش برنامه های تلویزیونی کند نابینایان امکان برقراری ارتباط بیشتری با جامعه پیدا می کنند.
• عصای سفید، پرچم استقلال یک نابیناست. روز عصای سفید روز ترحم نیست. روز به رسمیت شناختن استقلال و حقوق نابینایان است.  این روز مبارک باد. 
آشنایی با تاریخچه پارالمپیک

ورزش > ورزش‌های دیگر - همشهری آنلاین:
سر لودویگ گاتمن (Sir Ludwig Guttmann) در سال ۱۹۴۸، مسابقاتی را بین معلولین آسیب‌های نخاعی جنگ جهانی دوم در شهر استوک مندویل انگلستان سازماندهی کرد.4سال بعد ورزشکاران معلول هلند نیز در این بازی‌ها شرکت کردند و یک جنبش بین‌المللی شکل گرفت. بازی‌های المپیک معلولین برای اولین‌بار در سال 1960 در رم برگزار شد که امروزه آن را پارالمپیک [پارالیمپیک] (Paralympic) می‌نامند.در بازی‌های 1976 تورنتو دیگر گروه‌های معلولین نیز اضافه شدند و ایدهادغام گروه‌های مختلف معلولین در مسابقات بین‌المللی مطرح گردید. در همین سال اولین دوره بازی‌های زمستانی پارالمپیک نیز در سوئد برگزار شد.امروزه بازی‌های پارالمپیک مهمترین رویداد ورزشی معلولین محسوب می‌شود و 6 گروه گوناگون معلولین در آن حضور می‌یابند. دراین بازی‌ها عملکرد موفقیت‌آمیز معلولین مورد تأکید قرارمی‌گیرد نه معلولیت آنها.این نهضت از بدو تولد تا کنون رشد چشمگیری داشته است. تعداد ورزشکاران شرکت کننده از 400 نفر از 23 کشور در سال 1960 به 3806 ورزشکار از 136 کشور جهان در سال 2004 افزایش یافته است.بازی‌های پارالمپیک همیشه در سال بازی‌های المپیک برگزار می‌شود. از بازی های 1988 سئول و بازی‌های زمستانی 1992 در Albertville تا کنون بازی‌های المپیک و پارالمپیک در یک محل برگزار شده‌اند.در 19 ژوئن 2001 موافقتنامه‌ای بین IOC  و IPC به امضا رسید که براساس آن بازی‌های آینده الزاماً باید در یک مکان برگزار شوند. پکن میزبان بازی‌های 2008 پارالمپیک بود و بازی‌های زمستانی نیز در سال 2010 در ونکوور کانادا برگزار خواهد شد.بازی‌های زمستانی پارالمپیک 2012 در لندن برگزار خواهند شد و میزبانی بازی‌های زمستانی آن را شهر Jochi روسیه در سال 2014 عهده‌دار خواهدبود.

تاریخچه پارالمپیک در ایران
فدراسیون ورزش‌های جانبازان و معلولین تا پیش از انقلاب اسلامی، به صورت کمیته‌ای غیرفعال زیرنظر فدراسیون پزشکی بود. پس از انقلاب اسلامی، در اواخر سال 1358 فدراسیون ورزش‌های معلولین تاسیس گردید.

با آغاز جنگ تحمیلی در سال 1359 و نیل بخشی از رزمندگان به فیض جانبازی روز به روز به آمار ورزشکاران این رشته افزوده شد که این نقطه عطفی در تاریخ فدراسیون محسوب می‌گردد.

در سال 1363 تیم ملی جانبازان و معلولین جمهوری اسلامی در رشته دو و میدانی با شرکت در مسابقات جهانی صاحب مدال های طلا و نقره و برنز شد و همچنین حضور اولین‌بار تیم والیبال نشسته کشورمان در مسابقات جهانی والیبال نشسته نروژ و کسب مقام قهرمانی جهان باعث جذب هزاران جانباز و معلول گردید.

اولین حضور گسترده تیم‌های ورزشی افراد جانباز و معلول کشورمان در بازی‌های پارالمپیک سئول با حضور موفق تیم‌های مختلف ورزشی مخصوصا والیبال‌نشسته و دوومیدانی همراه بود. از سال 68 تا 79 فعالیت فدراسیون با برنامه‌های مدون و برگزاری جشنواره‌های فرهنگی – ورزشی دگرگونی خاصی یافت و شرکت موفق در 3 پارالمپیک بارسلون، آتلانتا و سیدنی توانست جایگاه مناسبی در ورزش جانبازان و معلولین کشورمان و جهان کسب کند.

در سال 1379 دو رویداد مهم، مستقل شدن فدراسیون نابینایان و تشکیل کمیته پارالمپیک از نقاط عطف دیگر تاریخ ورزش جانبازان و معلولین محسوب می‌گردد. در حال حاضر ورزش جانبازان و معلولین در بیش از 15 رشته ورزشی فعالیت می‌کند.

 

 
از   0   رای
0

  نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید مدیر سایت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.